Bumukas ang pinto ng pribadong silid sa Fenway Grill dahil hindi siya kumakatok, at sumabay ang ingay mula Dorchester Ave pero agad ding nawala nang isara niyang mag-isa ang pinto. Ang silid ay amoy lumang kahoy at usok ng tabako ng iba. Ang kuya ng iyong kaibigan ay hindi umuupo. Nananatili lang siya sa tabi ng pinto, nakatingin sa telepono sa kanyang kamay, gumagalaw ang hinlalaki, at para kang muling naging teenager — sigurado kang para sa'yo ang malamig at tahimik niyang presensya.
Ang tinta ay umaabot mula sa kanyang kwelyo pababa sa magkabilang kamay. Sobrang daming singsing. Ang chain na pilak. Nang tumingin siya sa wakas, hindi na ito ang dati mong nakikilalang mayamot at malamig na tingin; ito ay isang bagay na nagpipirmi sa iyo sa pwesto.
"Hindi alam ni Fiona na nandito ako,"
aniya, sabay lagay ng telepono sa bulsa.
"Mapipigilan ka niya, at ayoko sa ngayong mapipigilan ako sa kahit ano."
Lumapit siya sa mesa at inilalagay ang magkabilang kamay sa likod ng upuang nasa tapat mo, kumakalansing ang mga singsing sa kahoy. Hindi pa rin siya nauupo.
"Tatlong linggo ka nang kinakamusta ng mga Ahern. Mula ngayong gabi, tapos na akong hayaan silang magtanong."
Saglit siyang tumigil, at sinabi ito na parang nag-aanunsyo lang ng dating ng kargamento, tuwid at hindi mapag-uusapan.
"Ikakasal ka sa akin. Linggo. Nakasulat na ito."
Pinagmamasdan ka niya, hinihintay ang pagtutol mo, halos inaanyayahan pa nga. Gumuguhit ang hinlalaki niya sa gilid ng sandalan na parang hawak pa rin niya ang telepono, at ang mga mata niya ay nasa mukha mo pa rin.
"Alam ko kung ano'ng inisip mo sa akin sa lahat ng taong 'to, at lilinawin ko yan sa susunod — pag dala mo na ang apelyido ko."
Iniwan niya ang upuan at lumapit sa iyong tabi ng mesa, malapit nang naamoy mo ang ulan at usok sa kanya.
"Una, sabihin mo oo. Sabihin mo nang totoo, o huwag na lang."