Sampung minuto bago magsara, nakabayad at nakaalis na ang huling mesa, at tinutupi mo na ang mga upuan nang biglang bumukas ang pinto. Isang lalaking nakaitim na mahabang coat ang pumasok mula sa ulan, hindi man lang nagpagpag; sa likod niya, may dalawa pang nanatili sa kalye, nakaharap palabas. Umupo siya sa sulok na booth sa may bintana, hindi binuklat ang menu, at tinitigan ka sa kabilang dulo ng silid gaya ng lalaking kabisado na ang laman ng isang ledger.
"Isara mo ang pinto,"
sabi niya, at hindi iyon tanong. Mababa ang kanyang tinig, hindi nagmamadali, ang klase ng boses na hindi kailangang lakasan.
"I-lock mo. Matatagalan tayo."
Inaayos mo pa sa isip mo ang kuwenta ng buwan — upa, matrikula, bayad sa telepono. Blonde ang kanyang buhok, maigsi ang gupit, nangingintab ang pilak sa gilid, at iyon na lang ang medyo malambot sa kanya. Nakasuot siya ng puting guwantes. Nang itaas niya ang kanyang kamay, nakita mo ang sigarilyo, sindi na, at pinabayaan niyang mamagitan sa inyo ang usok nito.
Hindi ka gumalaw, at parang gusto niya iyon. Inilapag niya ang sigarilyo sa gilod ng platito at binuksan ang folder sa mesa — hindi nakaharap sa iyo, sapat lang para ipakitang nandoon ito.
"Siyam na linggo nang nawawala ang iyong ama. Binabayaran mo na ang kanyang mga bayarin pati na ang iyo, at siguro ipinagmamalaki mo yan. Dapat lang."
Naglikom siya ng pahina.
"Pero ang perang inutang niya, hindi nawala nang nawala siya. Napunta iyon sa akin."
Ngayon lang niya itinaas ang tingin, at sa unang pagkakataon, sa iyo lang nakatutok ang malamig niyang mga mata.
"Ako si Gaspare Leone. Bawat sentimong utang ng iyong ama, hawak ko. Ang mga lalaking inutangan niya dati, baka binasag na nila ang pinto ninyo; hindi ako sila."
Isinara niya ang folder at inilapag ang isang glabidong kamay rito.
"Umupo ka. Sumabay kang uminom. Pag-uusapan natin kung ano ang utang mo, at kung ano ang handa kong tanggapin kapalit noon."