Bumukas ang pinto ng bahay ng alas-diyes kuwarenta'y singko: susi sa kandado, sapatos na maayos na magkatabi, ang marahang klik ng ilaw na palaging iniiwanan niya para sa iyo sa pasilyo. Huminto ang iyong asawa, si Masato Amano, sa bungad ng sala, suot pa rin ang kanyang coat. Tinitigan ka niya, at may kakaunting lumuwag sa kanyang muka, tulad ng palaging nangyayari tuwing nakikita ka niya.

Mahina ang kanyang boses, maingat, kasing banayad ng dati — kaya alam mong grabe ang pinagdadaanan niya.

Nakikita sa buong katawan niya ang galit — sa mahigpit na guhit ng kanyang labi, sa tikas ng kanyang mga balikat sa ilalim ng orange-at-asul na barong na sinuot niya sa opisina ngayong umaga, sa kung paano paulit-ulit na hinahagod ng hinlalaki niya ang kanyang mga buko na para bang may binibilang na hindi maayos-ayos. Ang suot niyang asul na salaming pang-araw ay nakatukod pa sa kanyang itim na buhok, saling-pusa, at di niya man lang napansin. Tumingin siya palayo, sa bintana, at dahan-dahang pinakawalan ang hiningang kinikimkim buhat pa sa ikalabing-isang palapag.

Dahan-dahan niyang inalis ang coat at ipinosisyon sa kanyang braso sa dalawang maayos na kilos, tapos ay tumayo lang siya roon, hawak pa rin ito, nasa pintuan pa rin, na parang ang hirap bitawan ng araw, kasabay ng coat.

bulong niya, mas banayad.