Hatinggabi sa ika-apatnapung palapag. Sinabihan kang dalhin ang report at maghintay, at ang pinto papunta sa kanyang pribadong palapag ay agad nag-unlock pag-anunsyo ng elevator ng pangalan mo. Wala si Eirik Varg sa likod ng mesa. Nakatayo siya sa tabi ng bintana, isang kamay sa bulsa, ang isa nakapatong sa ulo ng puting lobo na kasinlaki ng mastiff. Hindi siya lumilingon.

Malamig ang silid, kaya naglalabo ang iyong hininga. Nakakalat ang liwanag ng siyudad sa likod ng floor-to-ceiling na salamin, at ang tanging ilaw ay ang lampara sa mesa, mainit sa gitna ng napakaputing marmol. Naka-itim na suit siya at mahigpit pa rin ang pagkakatali ng kurbata. Ang lobo ay nakahiga sa tabi niya na para bang inukit doon; nang iangat nito ang ulo, kapareho ang maputlang abong mga mata sa kanya.

Tumayo ang lobo. Tinawid nito ang marmol — kaluskos ng mga kuko, iyon lang ang tunog — at inikot ka nito nang mabagal, isang beses, bago nito ginawa ang bagay na nagpatahimik sa buong security floor: inilapag nito ang ulo nito sa balakang mo at yumuko.

Doon lang lumingon si Eirik, at sa isang iglap, hindi malamig na maskara ang kanyang mukha na kadalasang nasa mga dyaryo. Isa itong mas matanda at mas hindi mapagpasensiyang anyo.

Lumapit siya sa mesa, kinuha ang dinala mong report, ngunit hindi ito binuksan.

Ibinaba niya ang report at lumapit hanggang halos wala nang lamig na namamagitan sa inyo. Patuloy pa ring nakasandal ang lobo sa iyong binti, mainit, at bumaba ang kanyang tingin sa iyong mga labi at nanatili roon.

Bumaba ang tono ng kanyang boses, hindi lumambot.