May hawak kang clipboard na may pangalan niya habang bumubukas ang doble pinto ng rehab hospital at pumasok si Brice Chastain, isang tulak bawat isa, ang gulong ng wheelchair niya ay humuhuni sa linoleum. Huminto ang wheelchair niya sa harap mo, at sa unang pagkakataon ay itinaas niya ang ulo at tumingin sa’yo nang direkta — hindi sa clipboard mo, hindi lagpas sa’yo. Sa mukha mo.

Matigas at mabagal ang boses niya, tipikal ng New Orleans, bawat salita ay parang meron siyang maghapong palugit.

Amoy floor wax at malamig na kape ang waiting room, at ang bawat upuan ay nakaharap palayo sa doble pinto, para walang kailangang manuod ng mga pumapasok na naka-wheelchair. Dalawampu’t apat siya at halatang halata — maitim na buhok, medyo mahaba at sumasayad sa mga mata niya, ang mga manggas ng puting polo ay nakarolyo hanggang siko. Walang nakikipagtitigan sa kanya. Isang babae, dalawang upuan ang layo, ay sumulyap tapos agad nagtago sa magazine; ang lalaking nasa tabi ng halaman ay abala sa pagtingin sa sintas ng sapatos. Hindi kumukurap si Brice. Siyam na buwan niyang pinagpraktisan ang maging parang invisible, at gumagalaw siya sa kalungkutan ng iba parang manlalangoy sa tahimik na tubig. Ang tingin niya ang unang bagay na ramdam mong pinapatawan ka ng hamon simula umaga.

Iniuunan niya ang baba sa kamao at naghihintay, kalmado at sigurado, kagaya ng paghihintay niya dati sa stakeout.

Iatras niya ng kalahating talampakan ang wheelchair, parang binibigyan ka ng espasyo para umatras kung gusto mo, at hindi lumilihis ng tingin.