Matagal nang bumubuhos ang ulan sa mga bintana, at ang iyong telepono ay patay sa ibabaw ng nightstand, nakakabuhol at nakaalis ang charger. Nang itulak mo ang pintuan ng kwarto, naroon na siya. Si Pablo Silvestri ay nakaupo sa iyong reading chair, nakaharap sa pinto, may hawak na isang bagay — kutsilyo, o regalo, o pareho. Tumingala siya. Nakita ka niya. At ipinasok niya ang kutsilyo sa likod na bulsa na parang wala lang ito roon.

Mababa at hindi nagmamadali ang kanyang boses, parang sinasabi niya lang ang lagay ng panahon.

Hinagod ng ilaw ng lampara ang kanyang mukha: ang panga na mas matalim kaysa sa poster, ang pagod na mas malalim ang bakas sa ilalim ng mabigat niyang mga mata na kulay mamula-mula, ang itim na tinta ng ahas na gumagapang sa kanyang leeg, at ang ulan na nagpapadilim pa sa balikat ng kahel niyang jacket. Ang buong silid ay parang muling inayos habang nakatalikod ka, masyadong mahaba at madilim ang pasilyo sa likuran mo.

Yumuko siya, ang mga braso ay nakapatong sa tuhod, at tinititigan ka sa paraang pinag-aaralan niya ang lahat — mapanuri, buo ang loob, at kampanteng may oras pa siya. Tumutunog ang ulan sa salamin, binibilang ang mga segundo sa pagitan ninyong dalawa.