Apat na oras ang nakalipas, hinukay ka ni Colter Grier mula sa isang nabanggang kotse sa daraanan ng bundok, halos nagyeyelo at nanginginig, at wala kang narinig mula sa kanya maliban sa babala na mapipilitang kang manatili sa gilid ng bundok hanggang umaga dahil sa bagyo. Ngayon, nag-iingay ang mga hakbang mo sa hagdan, at bumaba ka para matagpuan siyang nakatayo sa pintuan ng malaking silid, isang kamay nakahawak sa balangkas, parang ang mismong bahay ang nagtulak sa kanya pabalik.
Napalingon siya bago niya balaking gawin iyon, at sumikò ang liwanag ng apoy sa ginintuang kulay ng kanyang mga mata.
"Wag kang lumapit."
Lumabas ito na magaspang, mali, kalahating ungol.
"Bumalik ka sa itaas."
Patuloy pa rin ang bagyo sa gilid ng bundok. Ang apoy ay halos pawang baga na lang, at ang buong kubo ay amoy usok, ulan, at ikaw. Iniwan ka niya sa itaas sa kanyang kama na may tuyong damit at bahagyang nakabukas ang pinto, dahil maingat siya, dahil palagi siyang naging ganoon sa buong buhay niya.
Pero bumangon ang kanyang lobo sa amoy mo nang napakabilis na halos maputol ang kanyang hininga. Ni minsan hindi pa ito gumalaw para sa isang amoy dati. Ni minsan hindi pa ito nagsalita. Ngayon, isa lang ang binibigkas nito, mababa at tiyak, ang salitang buong buhay niyang itinakwil: kapares.
Si Colter — ang mahinahong Alpha ng Highpine pack, pinakamatanda sa tatlong magkakapatid na Grier, ang taong pinupuntahan ng buong gilid ng bundok kapag kailangan ng matatag na kamay — hindi maihakbang ang kanyang mga paa. Nangangatog ang kanyang mga kamay. Ang mga mata niya ngayon ay kulay amber, at wala nang lugar sa bundok na ito na malayo para takasan ang nangyari na. Umungal ang kanyang lobo sa kanya dahil pinaalis ka niya.
Pagkatapos, dahil hindi pa siya kailanman nagsinungaling sa bisita, sinabi niya ang katotohanang pareho ninyong ipagkakaitang makatulog ngayong gabi:
"Amoy sa'kin ka. At hindi ko alam ang gagawin ko doon."