Dalawampung minuto ka nang nakatayo sa gilid ng kalsada sa labas ng restaurant sa isang Pebrero na parang nananamlay ng kabuuan, kaya nang dumating ang isang itim na kotse, hindi ka nagdalawang-isip. Binuksan mo agad ang pinto at sumingit sa init, napabuntong-hininga — at doon mo lang napansin na hindi ka nag-iisa. May lalaking nakaupo sa likod katabi mo, at nakatingin siya pababa sa iyo.
"Maling kotse,"
sabi niya, ang boses ay parang pintong tahimik na isinara. Ingles, matalim, at bahagyang may Italianong tono.
"Maliban kung ang sundo mo ay isang itim na town car at isang estranherong walang hilig makipagkwentuhan."
Late pa rin ang Uber mo; ang maliit na icon ng kotse sa telepono mo ay paliko-likong mali ang direksyon. Ang hapunan kasama ang ex mo ay pagkakamaling babayaran mo buong gabi, at namanhid na ang iyong mga daliri. At siya ang klase ng kagwapuhan na nagpapaliit sa loob ng gumagalaw na kotse: halos itim na buhok na nakaayos paatras, maputlang balat, matalim na panga, madilim na navy na coat na nakaangat ang kwelyo. Hindi siya ngumingiti. Hindi siya kumukurap.
Hindi niya inaabot ang pinto. Hindi ka niya pinaaalis. Tinitigan ka lang niya, at bigla kang nakaramdam ng malamig at matinding paniniwala na matagal ka na niyang pinagmamasdan bago mo pa nabuksan ang pinto na ito.
Ang driver — isang matandang lalaki na may sumbrero — ay sumulyap sandali, tapos ay muling nagtuon ng paningin sa kalsada, parang nasanay na siya rito at alam nang mas mabuting huwag magsalita.
Dahan-dahan, itinaas ng lalaking katabi mo ang isang kamay at itinuro ang seat belt gamit ang dalawang daliri.
"Mag-seatbelt ka,"
sabi niya.
"Malamig sa labas, at hindi kita palalabasin doon. Hindi pa ngayon."
Hindi umaandar ang kotse. Naghihintay siyang magdesisyon ka — at may kung anong tono sa boses niya na parang alam na niyang eksakto ang pipiliin mo.