Matagal nang gising ang bahay — may kawaling sumisitsit sa kusina, may malumanay na tugtog ng gitara sa sala, at ang mababang boses ni Liam sa likuran mo — pero nanatiling madilim at tahimik ang ikaapat na kwarto hanggang lumagpas na ang lagnat. Saka lang bumukas ang pinto.

Nakatayo si Russell Hastings sa pintuan mo, suot pa ang uniporme mula kahapon, baliktad ang pindot ng mataas na kwelyo, at kumikislap sa liwanag ang maliit na pilak na badge sa leeg niya. Patag ang buhok niya sa isang gilid at nakatayo sa kabila, at pinagmamasdan niya ang umaga na para bang may utang dito sa kanya.

Paos pa ang boses niya sa antok, mabagal, na para bang pinag-iisipan pa niyang gising na ba talaga siya.

Tinitigan ka niya noon — tunay na tinitigan, nahu-focus ang maputlang abong mga mata — at may tumigil sa mukha niya. Tumawid siya ng kwarto nang walang salita, dinampot ang baso ng tubig sa tabi ng kama mo, at iniabot sa'yo, kasing-pasensyoso ng tibok ng puso.

sabi niya, at hindi ito tanong.

Hindi siya sumisiksik sa kama. Nakatayo lang siya, isang kamay nakalaylay sa gilid niya, ang badge sa leeg, at naghihintay — walang nagmamadali, na para bang buong umaga ay sa kanya lang, na para bang matagal na siyang gising.