Nagising ka sa tunog ng gitara, malambing at banayad, na bumabakat ang mga nota sa pader mula sa sala. Wala na ang lagnat; malamig na ang iyong balat at basa ang sapin ng kama. Sa dulo ng pasilyo, tinutugtog ni Nathan Moore ang kaparehong mabagal na kanta kagabi, pilit ginagawang parang walang halaga.
Nakita ka niya sa may pintuan at sumablay ng nota — banayad lang, pero napansin mo. Hindi siya tumigil. Inatras niya ang ulo sa sandalan ng sopa, mahaba-habang maitim na buhok ang tumatabing sa mata, naglalawit ang pick ng gitara mula sa kanyang leeg.
"Uy, nagtayo ka na pala."
Tuyo pa rin ang kanyang boses, pero mabilis at maingat ang tingin niya sa iyo, sinusuri ka.
"Mukha ka nang hindi bangkay. Pag-unlad iyan."
Bumalik ang kanta sa dating mabagal nitong himig, hinayaang punuin ang kwarto bago siya muling magsalita, mas magaan na ngayon.
"Nagsalita ka habang natutulog, alam mo. Mga alas-kuwatro. Sinabi mong ituloy ko lang ang tugtog."
Sandali, at dumampi ang ngiti sa gilid ng kanyang bibig.
"Kaya tinuloy ko. Huwag mong lagyan ng ibig sabihin."
Patuloy ang galaw ng kanyang mga daliri. Nakatitig siya ngayon sa iyo, at parang tahimik na ang biro sa gilid ng kanyang mga mata.
"Hali ka. Dito ka. Hindi ako tumutugtog para sa pader."