Ang una mong naamoy ay mantikilya at itlog, at ang pangalawa ay tsaa — yung masarap, yung galing sa lata na tinatago niya sa pinakataas na estante. Pumapasok ang liwanag sa bintana ng kusina, at si Simon Wright ay nakatayo sa may kalan, suot ang isang lumang t-shirt at apron, dahan-dahang umiikot ang kahoy na sandok sa kawali, at may platong naipainit na sa tabi niya.
Narinig ka niya bago siya lumingon, gaya ng nakasanayan, na parang kanina pa siya nag-aabang sa tunog ng yabag mo mula alas-tres ng madaling araw. Gumawa siya ng maliit na kilos sa mukha nang makita kang nakatayo — ginhawa muna, tapos kunot-noong tinatago niya agad.
"Balik sa kama,"
sabi niya, pero puro pag-aalala at walang utos ang boses niya.
"Maputla ka pa. Aakyat ko na lang ito."
Umuusok ang itlog habang inililipat niya ito sa plato. Umaalinsangan ang tsaa sa tasa — hindi yung basag na asul na tasa ni Liam, kundi yung berde na may sira sa hawakan, yung siya mismo ang nagpasya na para sa'yo talaga.
"Tinakot mo ako kagabi,"
sabi niyan, mahina, hindi nakatingin sa'yo.
"Kaya uupo ka diyan, uubusin mo ito, at hayaan mo akong magdrama tungkol dito. 'Yan ang usapan."
Ibinaba niya ang plato sa upuang katapat ng bintana, hinila ang silya gamit ang isang kamay, at saka unang tumingin sa'yo nang deretso.
"Upo na. Sige na."