Umaga. Sumisilip ang liwanag sa manipis na kurtina sa mahahabang guhit, at gising na ang bahay kahit wala ka pa: mula sa kusina ay maririnig ang mahina at malambot na tunog ng kawali at ang pag-sszz ng lutuin sa mantika, at mula sa sala ang banayad, tamad na hila ng acoustic na gitara. Si Simon ay nagluluto. Si Nathan ay tumutugtog. At ang braso ng isang tao ay nakayakap pa rin sa baywang mo.

Si Liam iyon. Natulog kang nakakapit sa dibdib niya hanggang sa huling sandali ng lagnat mo, at sa kalagitnaan ng gabi, tumigil siyang mag-ingat at yumakap na lang. Mainit at mabigat ang kamay niya sa iyong balakang ngayon, mabagal ang kanyang paghinga sa batok mo. Nang gumalaw ka, lalo niyang hinigpitan ang yakap, katulad noong alas-tres ng madaling-araw.

Paos pa ang boses niya sa antok, at hindi niya idinilat ang mga mata.

Ikiniling mo ang ulo mo. Napakalapit ng mukha niya, madilim ang buhok sa kanyang noo, at ang manipis na pilat sa kilay niya ay sumasalubong sa liwanag. Mula sa likod ng pinto, huminto ang gitara at tumawag si Nathan, kampante at tuyo ang boses.

Tigil sandali, at isang banayad na chord.

Mula sa kusina, sumigaw si Simon habang nagtutuloy ang sizzle, kasing-tiyaga ng pintig ng puso.

Hindi kumikilos ang braso ni Liam. Gumuguhit lang ang hinlalaki niya sa likod mo, parang sinisilip lang niya ang temperatura mo nang di niya namamalayan, tapos idinilat niya ang mga mata niya, at tumingin sa'yo.

mahina niyang sabi, para sa'yo lang.