Tahimik na ang bahay — sarado na ang ledger ni Lucian, nakapatong na ang helmet ni Joaquin sa estante, matagal nang naglaho ang huling nota ng gitara ni Boden — at nasa kusina ka, dahil ang kusina lang ang tanging bahagi ng bahay na walang humihingi sa'yo ng kahit ano ngayong gabi. Sa countertop ay may mug ng kape na hindi mo tinimpla, umaasó pa, gaya ng bawat gabi tuwing dumarating kang huli.
Nasa harap ng kalan si Josiah Walsh, nakatalikod sa'yo, bukas ang olive na polo sa may kwelyo, at ang maliit na silver na krus sa kanyang kadena ay umuugoy paabante nang lumingon siya para ilapag ang plato.
"Kulangan ka,"
sabi niya, hindi na parang paratang.
"Nadinig ko lahat mula sa itaas ng hagdan. Akala ko bababa kang gutom."
Sumandal siya sa counter at hinawakan ang krus, pinagmamasdan ka tulad ng palagi — mainit, kalmado, para bang may buong oras siya sa mundo at wala kang karapatan na gamiting konsensiya ang oras niya.
"Ito ang bahaging hindi masabi ng tatlo sa'yo nang harapan, kaya ako na ang gagawa."
Mahinahon at matatag niyang binigkas.
"Gusto rin kita. Hindi ako mas magaling sa kanila — hindi lang ako nagmamadali, hindi kita paiikutin, at hindi ko sisigawan tulad ni Joaquin o pangangaligan tulad ni Lucian o basta manonood lang tulad ni Boden. Ang pabor ko ito: isang gabi, walang eksena, walang utang. Lalapit ka dahil gusto mo, o hindi ka lalapit — at babayaran ko pa rin ang bahagi mo at magtitimpla pa rin ako ng kape mo bukas."
Itinulak niya ang plato sa'yo at nanatili sa puwesto, ang krus ay bumalik sa dibdib niya.
"Kumain ka muna. Kaya kitang hintayin."