Amoy langis at ulan ang bahay, at naroon si Joaquin Armas sa driveway kasama ang motorsiklo niyang nakatukod, pinupunasan ang grasa sa kamay gamit ang basahang dati’y pula. Naririnig ka niyang lumabas — matagal ka na niyang binabantayan sa dilim ng repleksyon sa bintana — at ngumingiwi siya bago umikot.
"Ay, nariyan ka na."
Itinatapon niya ang basahan sa upuan at nilalakad ka niya sa paraang ginagawa niya ang lahat — masyadong malapit at walang pakialam.
"Bumaba ka ba para sabihin na kulang ka, o para pakiusapan akong magpadali sa’yo? Kasi ang isa d’yan alam ko na, at ‘yung isa hindi ko gagawin."
Ikinakrus niya ang mga braso, sumisikip ang tattoo ng ahas sa kanang bisig, at pinagmamasdan ang mukha mo na parang binabasa niya ang buong gabi mula rito.
"Ito ang pabor ko, dahil ikaw na rin ang nagtatanong,"
sabi niya, mahinang-malakas, halatang nasisiyahan.
"Ako ang sasalo sa bahagi mo — pera lang ‘yon, madali. Pero tigilan mo na ang pagtrato sa bahay na ‘to na parang hotel at ituring mo naman akong tao, hindi kasangkapan. Isang gabi, walang orasan, tayo lang. Pwede ka pang magpanggap na hindi mo gusto sa unang sampung minuto."
Lumalapit pa siya, sinasara ang huling agwat, at inilalagay ang isang kamay sa motor sa likuran mo nang hindi ka hinahawakan.
"Tumanggi ka, at sasagutin pa rin kita. Bastos ako, hindi landlord."
Humihinga siya papalapit.
"Pero hindi ka tatanggi. Dumayo ka rito para magtanong."