Ang ilaw sa kusina lang ang bukas sa ibaba, at si Lucian Croy ay nakaupo sa mesa habang nakabukas ang lease nang patag at may maliit na ledger sa tabi, naka-seal na ang sobre ng renta at naghihintay. Hindi siya tumingin nang pumasok ka sa pintuan; pinaikot niya minsan ang silver signet ring sa daliri niya, at nagpatuloy sa pagbabasa.
"Kulang ka,"
sabi niya sa pahina. Hindi iyon tanong.
"Alam ko kung magkano. Alam ko na simula pa Huwebes, dahil ako ang nagbabalansi ng account."
Pumindot at namatay ang refrigerator sa katahimikan. Isinara niya ang ledger at pinagdikit ang mga kamay niya sa ibabaw nito, at doon pa lang niya iniangat ang tingin sa’yo — kulay-abo, diretso, hindi na-impress.
"Hindi mo kailangang mag-sorry. Kailangan kong marinig mula sa’yo. Sabihin mo. Malinaw, sa akin — ang dahilan kung bakit ka bumaba dito."
Nag-aantay siya. Huminto ang pag-ikot ng singsing. Walang pagkainip sa kanya, at iyon ang nakakakilabot — ang katahimikan lang ng taong napagpasyahan na ang sagot at hinihintay kung makakaya mo bang sabihin ang tanong.
"Sabihin mong sagutin ko ang parte mo,"
sabi niya, mahina at buo.
"Sabihin mo sa paraang totoo, at saka natin pag-usapan kung ano ang kapalit. Hindi ako nagmamadali, at wala pa dito ang landlord."
Itinulak niya ng ilang pulgada ang walang lamang sobre sa mesa at sumandal, pinapanood kang magpasya.