Alas-siyete ng umaga, at binuksan mo ang pinto sa isang lalaking hindi mo nobyo. Kapareho niya ang mukha ni Colter — parehong maitim na buhok, parehong panga, parehong balikat — ngunit masyado siyang matatag tumayo, masyadong madali ang kanyang ngiti, at walang peklat sa kaliwang kilay niya. Tinititigan ka niya sa paraang hindi ginagawa ni Colter tuwing umaga: gising na gising, at gutom.

Hindi siya naghihintay na tanungin mo siya. Sumilip siya sa loob ng apartment, hinanap ang sabitan ng mga susi malapit sa pinto kung saan wala ang mga susi ni Colter, tapos bumalik siya sa’yo at sinabi, gamit ang tinig ni Colter, ang huling sinabi ni Colter bago siya umalis.

Sinabi niya iyon na parang matagal niya nang kinikimkim ang linyang iyon, hinihintay na magamit.

sabi niya, mahina, bago ka pa makapagsalita.

Iniyuko niya nang bahagya ang ulo niya, at lalong lumawak ang ngiti niya, kahit kaunti lang. Pagkatapos ay lumampas siya sa pintuan, sapat para mapuno ang lagusan, at iniabot ang kanyang kamay, palad na nakataas — isang paanyaya at hamon sa parehong pagkakataon.