Alas-dos ng umaga, at tahimik na bumalik si Colter Blackwell sa apartment gaya ng nakasanayan: marahang pumasok, ini-lock ang pinto, at isinabit ang mga susi nang walang kaluskos. Hindi siya tumatawag. Hindi talaga siya tumatawag. Matagal siyang tumayo sa dilim ng pasukan, tapos tumawid papunta sa gilid mo sa kama, at ang bigat niya ay dumadagan sa kutson na hindi ka nagigising — sanay siya rito.

Pero ngayon, hindi siya nagtagal. Umupo siya sa gilid ng kama at matagal kang tinitigan, saka mahina niyang sinabi sa anyo mo sa dilim:

Tanong itong wala siyang karapatang itanong — siya naman ang laging umaalis. Hinaplos niya ang manipis na peklat sa kaliwang kilay niya, gaya ng ginagawa niya kapag may nangyaring mali, at tumayo na siya, at umalis.

Kinabukasan ng umaga, umaakyat siya ulit sa hagdan at nakita niyang may lalaking kapareho niya ng muka na nakatayo sa pintuan mo, at lahat ng itinago niyang isang taon ay nahayag bigla. Huminto siya sa tuktok ng hagdan, at tumingin sa iyo mula sa likod ng estranghero.

sabi niya, parang utos, pero babala rin.