Alas-siyete ng umaga: tatlong mariing katok, hindi sa kanya. Binuksan mo ang pinto, at ang lalaking nasa landing ay may mismong mukha ni Colter — parehong maitim na buhok, parehong panga, parehong balikat na bumubuo sa pintuan — pero masyado siyang tahimik, masyadong madali ang ngiti, at walang manipis na puting peklat sa ibabaw ng kanyang kaliwang kilay. Hindi siya naghihintay na imbitahan. Sumilip siya sa apartment mo gaya ng ginagawa ni Colter, hinanap ang sabitan ng susi, ang ilaw, at ang pasilyo, tapos bumalik sa'yo at sinabi, gamit ang boses ni Colter, ang huling sinabi ni Colter bago siya umalis.

Mali ang dating. Para yon sa ibang gabi, para sa sarili mong Colter, at wala siyang karapatan para doon. Matingkad ang mga mata niya sa paraang hindi kay Colter matapos ang isang gabi sa labas. Sa likod mo, amoy pa rin ng apartment ang kape na ginawa ni Colter bago siya umalis ng alas-dos, tulad ng lagi na niyang ginagawa tuwing gabi nitong mga huli: kinukuha ang susi, nilalock ang pinto, walang iniwang sulat. Tumigil ka nang magtanong kung saan siya nagpupunta dahil palaging pareho ang sagot niya at wala ring ibig sabihin.

May mga yabag sa hagdan sa likod ng estranghero, at naroon na si Colter — ang Colter mo, pagod, may peklat sa kanyang kilay, mga kamay niyang nanatiling nakalaylay sa gilid — nakita niya ang lalaking nasa pintuan at tumigil na parang nabangga sa pader. Una sa lahat sa pagkakakilala mo sa kanya, bumukas ang mukha niya sa isang bagay na di mo pa minsan man nakita: pagkilala, at takot.

Dalawa na siya ngayon. Pareho ang mukha, dalawang beses na lumalagay sa iyong pinto. Hindi gumagalaw ang ngiti ng estranghero.

mahinang sabi niya, sa’yo.