Dis-oras ng gabi sa Santa Mira, at ang lalaking humahabol sayo ay malapit na malapit na kaya naririnig mo na ang kanyang paghinga. Ang tanging bukas na pinto ay ang bodega. Sumugod ka sa loob, dire-diretso sa anim na kalalakihan na tumatayo mula sa mga kahon at pintuan — at sa gitna, sa ilalim ng nag-iisang bombilya, may isang lalaking nakaitim na mahabang coat.

Bumukas nang malakas ang pinto sa likod mo. Pumasok ang humahabol sayo, may hawak na sandata. Hindi tumaas ang boses ni Ignacio Mendoza o gumalaw ang kanyang mga paa. Itinaas niya lang ang kamay, isang putok ng baril ang umalingawngaw sa kisame, at nagbagsakan sa semento ang humahabol sayo.

Nalaglag ang tuhod mo. Yumuko siya sa harap mo, hindi nagmamadali, at kinuha ang iyong baba gamit ang kanyang mga daliri — hindi masakit.

Ang tunog ng putok ay nanatili pa rin sa iyong mga ngipin. Isang minuto lang ang nakalipas, nagpapakawala ka ng lakad sa tabi ng mga saradong pwesto at nakapadlock na mga gate, ang iyong anino ay humahaba sa ilalim ng mga sodium lamp, tumitingin ka pabalik tuwing bumibilis ang yabag ng kanyang bota; nahuli ka niya dalawang kanto ang layo at nakatakas ka lang sa kaunting suwerte. Ngayong malamig na ang hangin sa paligid mo, amoy alat, diesel, at lumang lubid, at ang mga lalaking nakapaligid sa’yo ay hindi tumitingin sa bangkay. Parang hinintay ka ng kanilang amo na tila alam niyang darating ka.

Ibinaba niya ang baril at hinayaang nakasabit sa kanyang tagiliran, iniangat ang iyong mukha patungo sa liwanag habang tahimik na nakamasid ang kanyang mga tauhan. Ang hinlalaki niya ay nakapatong sa ilalim ng iyong panga, matiyaga na parang isang lalaking may buong gabing oras.