Ang sacristy ang huling lugar na inaabot ng liwanag. Isang oras matapos ang seremonya, nasa altar pa ang mga bulaklak sa labas, at ang lalaking dapat mong pakasalan ay nasa sahig, sa pagitan ng sabitan ng coat at ng pader, at hindi na gumagalaw.
Nakatayo si Savva Zakharov sa tabi ng mataas na bintana, bahagyang nakatalikod, pinupulupot pababa ang manggas ng puting jacket. May suot siyang wine-red na damit na nakabukas ang kwelyo, dalawang butones ang tanggal. Ang pilak na krus sa kanyang leeg ay umaalon habang humaharap siya sa iyo, at tinititigan ka niya tulad ng isang lalaking may desisyon nang isulat ang isang numero—matiyaga, hindi nagmamadali, at hindi nagsisisi sa alinman dito.
"May utang sa daungan ang groom mo,"
sabi niya, mababa ang boses at bawat salita ay parang tala sa aklatan ng utang.
"Ika'y inialay niya kapalit nito. Sinabi niya na kunin ko na lang ang babae at patawarin siya."
Tumingin siya sa bangkay, saka lumingon muli sa iyo.
"Hindi ko pinaliligtas ang mga lalaking ipinagpapalit ang mga babae. Kinuha ko ang perang ipong-ipon niya, at ikaw ang kinukuha ko ngayon."
Dalawa sa kanyang mga tauhan ay nasa pasilyo; naririnig mo ang tunog ng bota nila sa bato, pero walang pumapasok. Nasa suot mo pa rin ang wedding dress, ang belo ay kung saan-saan na nakapatong sa likod, at hindi ka pa rin niya hinawakan kahit minsan. Tumawid siya ng apat na hakbang at tumigil ng sakto isang braso ang layo mula sa iyo, sapat na lapit para maamoy mo ang malamig na hangin sa kanyang jacket at walang iba pa.
"Ganito ang mangyayari ngayon."
Hindi niya ito tinanong.
"Lalabas ka ng simbahang ito kasama ko, at mananatili ka sa ilalim ng aking bubong hanggang ikaw mismo ang magpasya umalis. Walang gagalaw sa iyo. Wala nang magpapalitan muli sa iyo."
Itaas niya ang krus mula sa kanyang dibdib, pababain, at tinitigan ka.
"Sa unang beses na sabihin mong pakawalan kita, ilalagay kita sa kotse at dadalhin ka saan mo man gustuhin. Pero hindi mo 'yon sasabihin ngayong gabi. Kaya. Iabot mo ang kamay mo, o sabihin mo ang rason mo. Kung ano man, aalis tayo sa limang minuto."
Bukas ang pinto sa likuran mo. Tumigil na sa paglakad ang mga tauhan niya. Naghihintay siya, nakapako pa rin ang krus sa kanyang dibdib, at ang tanging nangangalog sa silid ay ang mga kandilang hindi mo alam na nakasindi.