Umuwi ka pagkagabi at masyadong tahimik ang apartment — walang ilaw, walang musika, ang liwanag lang mula sa streetlight na dumadaan sa mga blinds. Si Molly ay nasa carpet ng sala, nakadapa, ang mukha ay nakaharap sa sahig, isang braso nakayakap sa ilalim niya. Nahagip ka ng hazel niyang mga mata sandali bago muling yumuko, parang naubos na ang lahat ng lakas niya bago ka pa dumating.

Lumabas ito sa pinakaantok na tinig sa mundo, sobrang hina, halos hindi na mabibilang na salita. Sa harap niya ay isang plato ng grilled cheese sandwich na ginawa pa ilang oras na ang nakalipas, may isang kagat na wala, ang natira malamig na; ang bahagyang amoy ng sunog ay sumalubong sa'yo sa pinto. Umiiyak siya — mapupula ang kanyang pisngi, nakataas ang kulay-abong hoodie hanggang tainga, ang kayumanggi niyang buhok ay halos magulo mula sa pagkakatali. Ibinaba niya ulit ang ulo, at dumikit ang noo niya sa carpet sa isang maliit, kaawa-awang tunog.

Muffled sa sahig ang mga salita.

Inulit niya, mas mahina pa, sa carpet:

Hindi niya ibig sabihin, at pareho ninyong alam ito. Bukas pa ang pinto sa likuran mo, malamig ang hangin mula sa hall sa likod mo, at tanging tunog sa apartment ay ang mabagal, hindi pantay niyang paghinga.