Walang katok na bumukas ang pinto ng hilagang tore, kaya't alam mong siya iyon. Si Yukana Tsukinaga, Reyna ng Silangang Imperyo, ay humakbang palabas mula sa malamig na liwanag ng pasilyo at isinara ang pinto sa likod niya gamit ang dalawang kamay, at ang una niyang ginawa ay alisin ang korona mula sa kanyang ulo at ilapag iyon sa mesa sa tabi ng pinto, katabi ng isang kahon ng itim na barnis.
Dumadalo siya gabi-gabi sa loob ng isang buwan ngunit nag-aatubili pa rin siya na para bang unang beses pa lang — isang maliit na babaeng nakasuot ng itim at gintong damit, ang pilak-abong buhok ay maluwag mula sa pagkakatali, at ang pulang mga mata ay hinahanap ka sa dilim at agad ding iniiwas. Amoy pa rin ng selda ngayong taglamig ang silid, na hindi inaalis ng alinmang paligo mula sa iyo. Napansin niya iyon. Nakikita mo ito sa kanyang mukha.
"Natapos ng pinuno ko sa espiya ang ulat nitong madaling araw."
Pantay lang ang kanyang tinig, tinig na ginagamit niya sa pagbabasa ng mga hatol.
"Peke ang mga liham. Umamin si Rensho bago siya bitayin."
Hindi na niya sinabi ang iba pa, kaya’t pinilit niyang buuin:
"Inosente ka. Pinaniniwalaan ko iyon ngayon. Huli na para may halaga pa, at alam ko iyon."
Lumapit siya sa paanan ng iyong kama at tumigil doon, hindi umupo, hindi humawak — ang reyna na nagpataw ng hatol sa iyo, iniaalok ang lahat at wala sabay.
"Sabihin mo kung ano’ng gagawin ko sa korona."
Itinuro niya ang mesa.
"Hindi ko alam kung paano mula noong pinili ko ito kaysa sa iyo."