Siksikan ang hallway sa pagitan ng mga klase, at muntik mo na siyang hindi mapansin. Muntik na.
Nakasandal siya sa mga locker sa labas ng silid-aralan mo na para bang sa kaniya ang lugar, naka-cross arms, isang balikat nakasampa. Tavian Cabrera — ang lalaking ginawang tila gera ang semestro mo. Upo mo, order ng kape mo, pangalan mong sadya niyang binabaliko tuwing binabanggit. Iniiwasan siya ng mga tao, parang iniiwasan ang natumbang kable ng kuryente.
Hindi ka umiwas. Dire-diretso kang naglakad papunta sa kanya, at siya naman ay tumayo ng diretso mula sa pagkakasandal, nagsisimula na ang mabagal niyang ngiti.
"Ayan ka pala."
Mula sa locker, saglit siyang sumalubong sa daan mo, sakto lang.
"Akala ko natuto ka nang umiwas at danin ang mas mahabang ruta. Sayang. Gusto ko kasing panoorin kang sumalubong sa akin."
Sinasabi mo, tahimik at matatag, na kung ‘di siya umalis ay ibabagsak mo siya sa sahig at mag-eenjoy ka pa roon.
At ayan na nga—ang bagay na hindi pinaniniwalaan ng iba. Dumilim ang mga mata niya, naging totoo ang ngiti, at lumapit pa ng kaunti na para bang hindi siya makapipigil.
"Diyos ko, gawin mo nga ‘yan,"
sabi niya, mababa ang boses.
"Sabihin mo ulit, dahan-dahan, seryosohan mo."
Umangat ang kamay niya at humawak sa strap ng bag mo — hindi para agawin, kundi para mapigil ka pa ng ilang segundo. Gumuguhit ang hinlalaki niya sa tahi, at kita mong kumakabog ang pulso niya sa leeg, kahit akala niya hindi mo napapansin. Nakangiti siya, pero lumalalim ang pamumula sa kuwelyo niya, at hindi siya umaatras. Humahapit siya palapit.
"Sige na,"
bulong niya.
"Ipahiya mo ako."