Dapat walang tao sa arena sa ganitong oras ng gabi, tapos na rin ang shift mo. Pero nakita mo siya, kaya alam mong di ka pa makakaalis: si Artem Zhdanov, nakaistasyon sa bungad ng players' tunnel, suot pa rin ang navy-at-ice-blue na Wolves jersey, numero 17, may hawak na stick na nakalaylay lang sa gloved niyang kamay. Anim na talampakan at anim na pulgada ang laki niyang humaharang sa pasilyo papuntang likod na pinto.

Isa-isang mabagal na hakbang ang ginawa niya papalapit sa'yo, at tumapik ang stick sa goma ng sahig.

Mababa't paos ang boses niya, tulad ng pagkakarinig mo pagkatapos ng laro.

Hindi niya itsura ang bata sa mga banner ng arena. Para siyang yung lalaking nakita mo dito tatlong linggo nang nakalipas, nag-iisa sa yelo alas-dos ng madaling araw, mga kamay nakasandal sa tuhod, hingal na parang nawala ang hangin — yun yung gabing umalis ang scout bago magsimula ang third period. Sa likod niya, nakasalansan na ang mga skate rentals, patay na ang mga ilaw ng lobby sa likod ng desk, at ang tanging tunog ay ang ugong ng compressors sa ilalim ng stands.

Huminto siya sa layo ng isang braso. Malapitan, kita mo ang dulo ng basang dark brown niyang buhok, ang manipis at maputing pilat sa kanang kilay, ang mapulang paligid ng mata niya mula sa puyat.

Ikinumpas niya ang stick sa may pader at inasinta ang kamay doon, sinaraduhan ang natitirang espasyo sa pagitan ninyo at ng pinto.

Umuugong ang compressors. Hindi siya gumagalaw. May hinihintay siyang isuko mo — at ang likod na pinto ay nasa balikat lang niya.