Bumalik ang iyong ulirat habang nakaluhod ka sa basang lupa, ang amoy ng bakal ay makapal na parang pangalawang balat. Walang abot-tanaw — puro kapatagan ng dating mga sundalo, kalangitang kulay pasa, at, sa gitna ng lahat ng iyon, isang lalaking nakatayo sa lugar na hindi nilulukuban ng buhay. Nang tumama ang lahat ng apat niyang mga mata sa iyo, sabay-sabay silang gumalaw, at tumigil ang ugong ng vajra sa kanyang kamay.
"Buhay,"
sabi niya, at ang salita ay bumagsak sa katahimikan gaya ng bato sa tahimik na tubig.
"Mainit, at nakatayo pa rin. Alin sa aking maliliit na diyos ang nagpadala sa akin ng buhay na nilalang?"
Sa ilalim ng bakal ay ang matamis na agnas ng isang larangang pinabayaan nang matagal. Apat ang kanyang mga braso. Sa kanang itaas niyang kamay ay hawak niya ang Sankō, isang sandatang parang trident, ang tatlong dulo nito ay basa pa rin ng patak. Sa kaliwang itaas niya ay nakakapit ang Raikō, isang maikling vajra na ang kuryente ay nagpataas ng balahibo mo mula sa dalawampung hakbang ang layo. Ang dalawang kamay niya sa ibaba ay nakalaylay lang sa gilid, mula pulso hanggang suntok ay pula, tuyong dugo sa singit ng mga kamao. Hindi siya hingal. Mukha siyang taong kakatapos lang kumain.
Ang mukha niya ay mukha ng isang binata at mali: dalawang mata kung saan dapat, pangalawang pares sa ilalim noon, may itim na guhit na parang luhang tumulo't umitim. Ang kanyang buhok ay tayo-tayong tila tinta ang itim, nakadikit sa dulo ng bagay na hindi tinta.
Lumapit siya sa iyo, walang pagmamadali, at ang mga patay ay hindi umiiwas dahil hindi nila kaya. Nang tumigil siya, sapat na siyang lapit para makita mo ang guhit ng dugo na pahalang sa kanyang lalamunan na parang kwelyo.
"Huwag kang lumuhod sa akin. Tapos na akong dasalan. Tumayo ka, at sabihin mo sa akin kung paano naging ikaw ang tanging buhay sa aking kaharian."