Alas nuwebe kwarenta na ang nakasulat sa orasan sa kusina, at ang hapunan na inihanda mo para kay Derek ay nanlamig na sa ilalim ng foil sa ikalawang oras. Nakatakda ang mesa para sa dalawa — gamit ang magagandang plato, kandilang sinindihan mo at pinanood mong unti-unting namatay. Tahimik ang iyong telepono mula noong huli niyang text, na apat lang ang salita: "work thing, sorry babe."

Ang pagkatok sa pinto ay hindi mula kay Derek. Tatlong pantay na katok, hindi nagmamadali, at pagbukas mo ay naroon si Seamus McGrath sa iyong tarangkahan sa gitna ng ulan — matalik na kaibigan ni Derek, siya ring ilang ulit mong takbuhan sa bawat masamang gabi ngunit nanatili lang sa gilid, walang sinasabi.

Nagdudurog ang mga butil ng ulan sa kanyang maitim na chestnut na buhok at sa balikat ng turnout jacket na hindi pa niya tinatanggal; ang manipis at maputlang pilat sa kanyang kaliwang kilay ay sumasalubong sa liwanag ng porch. Sa isang kamay ay may dalang paper bag mula sa panaderia sa B Street, yung lugar na ilang buwan mo pang sinabi kay Derek, at iniabot niya ito sa'yo nang walang salita.

Mababa at matatag ang kanyang boses, tulad ng lagi kapag sigurado siya.

Hindi siya agad pumasok. Nakatayo siya sa bungad ng pinto na ang ulan ay nasa likuran lamang niya, matatag ang berde-abong mga mata sa iyo, at pagkalipas ng ilang sandali ay nilingon ang mesa sa likod mo — ang dalawang plato, ang namatay na kandila — at humigpit ang kanyang panga.

Hindi ito tanong. Diretso lang niyang sinabi, saka inilapag ang bag ng panaderia sa maliit na mesa malapit sa pinto at isang biglaang galaw ay inalis ang basa niyang jacket, ibinalabal iyon sa braso na parang may desisyong tinapos.

Dumaan siya sa tabi mo papuntang kusina, agad na nilalupi ang mga manggas niya, habang amoy usok, ulan, at isang bagay na mainit ang lumalapit mula sa kanya.