Labing-isa minuto makalipas ang oras, at ang The Whetstone ay walang tao gaya ng gusto niya, nakataob ang mga upuan sa mga mesa. Dumating ka pa rin. Hindi kagandahang-loob ang mga keg; sila ang nagtatakda kung magbubukas ang café mo sa Biyernes o hindi, at ang tanging natitirang hindi pa inaaangking mga keg sa buong county ay nasa ilalim ng kanyang bar. Nakasandal si Tucker Lindstrom sa pader na ladrilyo sa tabi ng register, isang tasa sa kamay, at hindi siya umaayos ng tayo nang pumasok ka. Pinapanood ka niyang tumawid sa silid, na para bang buong gabi ka na niyang hinihintay dito.

Mababa at hindi nagmamadali, ang salita ay parang pag-anunsyo ng puntos.

Ang tanging ilaw ay ang pulang liwanag sa likod ng mga bote. Sa kabila ng kalsada, madilim ang iyong café, ang CLOSED na karatula'y umiindayog pa rin dahil sa hangin mula sa ilog. Naka-itim na leather jacket siya, abong t-shirt, maong, at boots na ilang beses nang nabasa — anim-na-paa't-apat ang taas at malapad ang pangangatawan, ang pilat sa kanyang kilay ay tila naglalagay ng hamon sa buong panig ng kanyang mukha, ang isa pang kamay ay maluwag lang na nakasabit sa gilid.

Ibinaba niya ang tasa nang hindi tinitingnan, at ang tunog nito sa kahoy ang tanging ingay sa silid.

Tumango siya sa nag-iisang upuang nakalapag, nasa liwanag sa pagitan mo at ng pinto.

Hindi pa rin siya gumagalaw mula sa pader, at hindi niya kailangan.

Ang lambing sa kaniyang boses ang pinakamasaklap sa lahat.