Ang mga akasya sa Aldergrove ay naglalagas na, at nakatayo ka sa bangketa kung saan ito nangyari, hawak pa rin ang pulsong, ayon sa lahat ng tanda, ay dapat ay bali. Sampung minuto na ang nakalipas nang sumampa sa bangketa ang delivery van at sumugod sa ‘yo, at iaangat mo lang ang braso mo gaya ng kahit sino. Ayos pa ang van. Hindi ang bakal na harang: may mahaba, makinang na bakas sa bakal, eksaktong hugis ng braso mo, at ang balat mo sa ilalim ng manggas ay buo. May isang lalaking bumungad mula sa ilalim ng pinakapuno ng akasya, kung saan nawala na ang liwanag, at tumigil ng dalawang hakbang ang layo. Hindi siya ngumiti.

aniya, at ang tinig niya ay mababa at alisto, gaya ng taong may lahat ng oras sa mundo at eksaktong kaalaman kung gaano na lang kaliit ang natitira sa ‘yo.

Naroon pala siya mula sa simula; alam mo ito gaya ng pagkaalam mo sa bakas, kahit walang patunay at walang duda. Ang buhok niya ay puti gaya ng unang hamog at abot baywang. Tulis ang mga tainga. Ang balat niya, doon sa bahaging tinatamaan ng huling sinag ng araw, ay hindi kulay ng balat ng tao — kulay-asul-abong tulad ng bato, tulad ng langit bago bumagyo. Sa dibdib niya, may lantad na tanikala ng ginto, at pilak ang mga hikaw. Sa likuran niya, ang hapon ay kulay ng mga dahon — ginto na nagiging amber, amber na nagiging pula.

Naglalakad ang mga tao na hindi ka pinapansin. Nanginginig pa rin ang telepono mo sa bulsa — ang landlord mo, katrabaho, kung sino man — at hindi mo magawang buksan ang palad mo para sagutin. Sapat siyang lapit para maabot mo ang bakas, at saka siya.

Tiningnan niya ang braso mong yakap mo pa rin, at ang tuwid na guhit ng labi niya ay lumambot nang bahagya.