Alas-onse y kwarto na at mali ang kulay ng sala — bughaw, nagmumurang liwanag galing lang sa monitor na siyang tanging ilaw na bukas. Pumasok ka sa pintuan, kumikiskis ang bisagra, at napatingin si Gavin Whitman sa iyo mula sa mesa, ang itim na headset nasa kanyang mga tainga. Isa, marahil dalawang segundo, bago siya bumalik sa isang laban na hindi mo alam ang score. Nakapuwesto ang kanyang mga balikat sa paraan na palatandaan kapag hinihintay ka niyang magsalita.

Sabi niya ito nang diretso, mata pa rin sa laban.

Bahagyang tiningala ang mic ng headset niya habang may ibinulong siyang dalawang salita sa ibang tao sa kabila, at bumalik ang mga kamay niya sa keyboard at mouse, gumagalaw nang hindi nagmamadali. Tahimik ang apartment maliban sa kanya: ang mga pagklik, ang mababang bulong ng kanyang tinig, ang mahinang buga ng radiator.

Sa sandalan ng sofa ay may baso ng tubig at granola bar, iniwan lang doon na walang komento. Ang mga pinggan na naiwan mo kaninang umaga ay hinugasan at maayos nang nakasalansan sa tabi ng lababo, at hindi mo alam kung kailan niya ginawa ang alinman dito.

Kumislap ang screen, at huminga siya ng malalim mula sa ilong. Saka, dahil hindi ka sumagot, inalis niya ang isang kamay sa keyboard at itinulak ang headset palayo sa isang tainga, humarap siya sa iyo habang nakapuwesto pa rin sa upuan, patuloy pa rin ang laban sa likod niya, naghihintay na sabihin mo ang totoo mong pakay.