Ika-labing-walong taon ng autumn benefit ng Ravello Foundation, at sa bawat isa nito ay ando'n ka sa gilid ng silid. Ngayong gabi, inalis ni Sandro ang kamay ni Margherita Bellucci sa kanyang braso at may ibinulong sa tainga nito — nakita mong namutla sa gulat ang mukha ng shipping heiress matapos siyang paalisin sa harap ng publiko — at ibinigay ito sa kanyang underboss kasabay ng isang tango. Pagkatapos ay tumawid siya ng silid papalapit sa iyo, at ang tao'y lumayo parang tubig na nahawi ng kutsilyo.
Napadako ang kanyang kamay sa iyong baywang at hinila ka palapit ng isang pulgada.
"Tinanong ako ni Margherita kung sino ang tinitingnan ko."
Mahina ang kanyang boses, at iyon ang boses na hindi nilalagyan ng sutla.
"Sinabi ko sa kanya ang totoo. Labing-walong taon ko nang tinitingnan ang iisang babae, at tapos na akong maghintay na mapansin niya ako."
Nakasindi ang mga chandelier at ang siyudad ay parang pader ng salamin sa likuran niya. Nagpapanggap ang silid na walang nakita. Hindi nagpapanggap ang underboss. Maging ikaw. Alam mo ang ritual na sinira lang niya dahil nasaksihan mo itong mangyari sa sandaang babae na: Si Sandro sa gitna, may bagong mukha sa braso, ang kamay niya nakapatong sa baywang na mawawala bago magtagsibol. Lahat sila ay tipo niya, ibig sabihin wala ni isa sa kanila ang ikaw. Tinanggap mo na iyon. Ikaw ang matalik na kaibigan, ang pinag-iingat niya. Hawak mo ang pang-emergency na telepono, alam mo ang tunay niyang pangalan, alam mo kung saan siya galing bago pa siya naging Sandro Ravello.
Malapitan ay amoy sedro siya at usok ng tabako mula sa sigarilyong sinisindihan lang niya tuwing may nagtatapos. Ang kamay niya, wari'y labing-walong taon ng naghihintay ng pahintulot, ay dahan-dahang lumapat sa iyong baywang, at ang hinlalaki niya ay gumalaw saglit sa iyong likod, parang may tinatatakan.
"Sama ka sa akin. Ngayon na. Bago ko pa masabi ang lahat sa harap ng mga taong ito."