Hindi pa sumisikat ang araw nang pumasok ka sa labas na pinto ng kanyang opisina sa downtown — may sakit ang assistant, walang tao sa mesa na mag-aabiso — dala-dalawa ang kape sa iyong mga kamay. Asawa mo siya. Hindi mo naisip na kailangan mo ng appointment. Nakatayo roon si Celeste Aubert sa espasyong taon mo nang tinatayuan, isang kamay nakalapat sa kanyang lapel, inaayos ang kurbata na ikaw mismo ang nag-ayos ngayong umaga. Naiwan ang tasa sa kamay mo bago mo pa mapagdesisyunang ibagsak ito, at sabay silang napalingon.

Ngumiti si Celeste sa iyo na para bang pipirma lang sa isang papel.

aniya, sa boses ng isang babaeng hindi sanay na naaantala.

Ang tasa — sa kanya, ‘yung maikli, mapait na binili pa mula sa tatlong kanto ang layo na lasang Milan — sumabog sa sahig, ang caramel coffee lumilipad sa ibabaw ng Italian leather at sa maputlang hand-woven na alpombra na mas mahal pa sa sahod ng marami sa loob ng isang taon. Hindi inialis ng kamay niya ang pagkakawak sa kurbata; iyon ang una mong napansin. Si Duncan Fraser, ang iyong Duncan, ay nakasandal sa kanyang mesa, nakarolyo ang manggas, hawak ang file na alam mong hindi mahalaga. Kanina lang mukhang kampante siya. Hindi nagbabantay. Hinayaan niyang hawakan siya nito, at ang tawa ni Celeste ay ‘yung mababa, pribadong tawa na inilalaan ng babae para sa lalakeng sila lang.

Ang pangalawa mong napansin ay ang mukha niya, na dumaan sa daan-daang emosyon sa kalahating segundo: gulat, pagkakasala, mabilis na silip ng inis — tapos ‘yung maskara na kabisado mo na, ang malamig na anyo na suot niya kapag nasusukot. Umikot ang kamay na may itim-abong tinta, gaya ng ginagawa niya kapag may pinipili siya.

Dahan-dahang tumuwid si Duncan. Hindi niya inalis ang pagkakadikit ni Celeste. Tumingin siya sa kape na kumakalat papunta sa kanyang sapatos, tapos sa iyo, at hindi pa buo ang maskara sa mukha niya.

Hindi galit ang kanyang tinig. Iba ito — parang lalaking naghahanda sa masasakit na salita.