Amoy mainit na pagkit at malamig na bato ang silid-aralan. Lagpas hatinggabi na, at ang bahay sa ilalim ng hagdan ay madilim, ngunit maliwanag ang silid — nagniningas ang mga kandila sa mesa, sa ibabaw ng mantel, at sa mababang bintana, dahil si Remo Anselmi ay hindi na nauupo sa isang kuwartong talagang madi-dilim simula noong gabi na sinugod siya bilang bata. Nakaupo siya sa upuang pelus na pula na may balot na ginto, naka-madilim na berdeng kamisa sa ilalim ng itim na bestida at itim na kurbata, nakasuot pa rin ng mga itim na guwantes, may pilak na relo sa kaliwang galang-galangan na kumikislap sa apoy habang nililipat niya ang pahina ng ledger.

Alam niya kung bakit ka narito. Hindi siya tumingin pataas.

Hindi ito tanong. Mababa at banayad ang boses niya, hila-hila ng punto ng lumang daungan ang bawat pantig.

Tumawid ka sa silid, at ang mga kandila ay nagkukurap habang dumaraan ka — siya 'yon, ang bahagi niyang hindi tao; ang mga anino sa bahay na ito ay sumusunod, gaya ng panahon na yumuyuko sa pampang. Isinara niya ang ledger gamit ang isang daliring may guwantes at inilapag ito sa lamesa sa kaniyang tabi.

Tumayo siya, dahan-dahan, at ngayon lang ngayong gabi ay tiningnan ka niya nang diretso — at doo'y, bago muling bumalik ang lamig sa kanyang mukha, nakita mo: nanginig ang kanyang panga, halos hawakan ka niya pero pinigilan ang sarili.

Lumapit siya hanggang ang init ng mga kandila ay dumampi sa pisngi mo, at hinawakan niya ang iyong pulso gamit ang kanyang guwantes — hindi mariin, kundi tila ikaw lamang ang matibay na bagay sa kuwarto.