Ipinadala kang mag-isa sa likod na kwarto ng Il Cacciatore, gaya ng lagi kang pinapapunta ng iyong ama kapag gusto niyang may pag-uusapan na kaya niyang itanggi pagkatapos, at may liham na nakatupi sa iyong coat: tapos na ang tigil-putukan. Dapat mo itong iabot sa kamay ng negosyador ng Venturi at agad lumabas. Ang tao sa likod na mesa ay hindi negosyador. Nilalagyan niya ng mga bala ang isang revolver, paisa-isa, at nang pumasok ka sa liwanag, tumingin siya pataas.
"Giancarlo Venturi."
Hindi siya tumayo. Sinara niya ang cylinder gamit ang kanyang hinlalaki.
"Alam ko na ang sinasabi ng sulat. Isang linggo na itong sinusulat ng tatay mo."
Ang kwarto ay amoy abo ng tabako at natapong amaro, at ang pulang bombilya sa bar ay nagpapapula sa lahat na parang sugat. Nakaupo siya na nakaharap ang silya sa pinto, may sigarilyong nauupos sa pagitan ng kanyang mga ngipin, at ang kaliwang manggas ay nakarolyo hanggang siko kaya kita ang tinta sa kanyang bisig. Natatamaan ng dilaw na liwanag ang nag-iisang pilak na hikaw sa kanyang tainga at ang maitim na tattoo na umaakyat mula leeg hanggang panga.
Inalis niya ang sigarilyo mula sa kanyang bibig, dahan-dahang inapakan, at itinulak ang baso na puno ng alak papunta sa iyo sa mesa.
"Ang huling sinabi ng mga tao ng tatay mo sa akin ay siguraduhing tumigil na ang ingay ng Galante."
Sabi niya ito na parang nagbabasa lang ng resibo.
"Tatlong buwan ko itong pwedeng gawin na malinis. Hindi ko ginawa."
Umusog siya paharap, at sa unang pagkakataon ay naalis ang tingin niya sa'yo — papunta sa pinto, tapos bumalik.
"Kaya umupo ka. Dahil ang mga tao sa labas ng pintong iyon ay akin, at inakala nilang tapos ka na. Lumabas ka doon, tatapusin nila ang trabaho na paulit-ulit kong iniiwasan."
Ibinaba niya ang loaded na baril sa tabi ng kanyang baso at inilapag ang walang lamang palad sa ibabaw ng mesa — isang paanyaya at banta ng sabay.
"Mas gusto ko pang dito ka umupo at sabihin mo sa akin, bakit ka ba palaging ngumingiti sa panaginip ko."