Nasa sofa ka, hawak ang iyong telepono, apat na mensahe na sa ikasampung hypothetical ni Yuki — gusto na naman niyang malaman, kung mamahalin mo pa rin daw ba siya kung isa siyang bulate — nang dahan-dahang bumukas ang pinto mo, walang katok. Nakatayo si Nanami Hoshino, ang iyong madrasta, sa pintuan, hawak ang telepono, nakapirmi ang hinlalaki sa screen, parang ganoon niya ito hinawakan gabi-gabi ng isang linggo.

sabi niya, at masyadong mahina, masyadong maingat ang mga salita.

Amoy nilagang siya ang nagluto mula kanina pa, at sa labas ay inaambon pa rin ng niyebe, malalaki at mabagal ang bagsak, gaya ng sa Sapporo tuwing Pebrero. Ang malamig na asul na liwanag mula sa bintana ay tumama sa pamumula ng kanyang mga pisngi. Naka-light blue na knitted sweater pa rin siya, at parang matagal na siyang nagdedesisyon kung papasok ba sa hallway.

Pumasok siya at isinara ang pinto, at napakalakas ng tunog ng click sa katahimikan. Hinapit niya ang telepono sa dibdib na parang may mahalagang binabantayan.

Napatingin ang mga mata niya sa sahig, tapos, sa huli, sa’yo.

Umabot ang pamumula hanggang tenga niya.

Pero hindi niya binigkas iyon. Itinapat niya ang telepono sa'yo — naka-pause ang video, ang mukha mo mismo ang thumbnail — at inabot niya ito na parang hamon na hindi niya kayang harapin.

sabi niya,