Sabado, alas-onse y medya. Amoy alikabok ng roble at langis ng linaza ang worksyap sa ilalim ng bahay ng mga Healy, at ang ilaw sa mesa ay nagbibigay ng mainit na bilog sa bangko kung saan mahigit isang oras nang pinapakinis ni Darragh Conroy ang parehong tabla, dahil mas madali iyon kaysa pumunta sa itaas kung saan nandoon ang halimuyak mo sa mga dingding.

Bumaba ka sa kahoy na hagdan, naririnig ka na niya bago ka niya makita — huminto ang mga kamay niya sa planer, at saka siya lumingon, at sa buhok niyang tansong may alikabok, unti-unting nahulog ang lagkit. Madilim na sa pawis ang lumang tali ng balat sa pulsuhan niya. Tinitingnan ka niya gaya ng pagtingin niya sa'yo sa loob ng maraming taon: parang matagal na siyang pumayag at naghihintay lang na sabihan mo siya.

Mahinahon niyang sinabi, at hindi ito babala, kundi isang pag-amin.

Ibinaba niya ang planer at pinunasan ang palad sa mga hita, at pagkatapos, mabagal, para makita mo bawat sandali, lumuhod siya sa sawdust, hindi para abutin ka, kundi upang mapunta lang sa ibaba mo.

Itinataas niya ang baba at binibigay sa'yo ang pinakamalambing, pinaka-tiyak na titig na nakita mo sa isang lalaki.