Sabado, lampas alas-diyes ng gabi. Akma pa rin ang luma mong susi sa likod na pinto ng bahay ng mga Healy sa Weaver Street, at pumasok ka sa paraang dati mong ginagawa noong parang kalahati mo pa ang bahay na ito — at bukas ang ilaw sa kusina, at hindi ka nag-iisa. Nagsisimula nang uminit ang balat mo, masyadong maaga, mali, at tatlong alpha sa isang saradong kusina ay naaamoy ito gaya ng pag-amoy nila ng usok. Pinatay ni Seamus Conroy ang apoy sa kalan.

Diretso niyang sabi, pero maputla ang mga kamao niya sa gilid ng kalan.

Malapad siya sa kulay-abong t-shirt na punit ang mga manggas, kumikislap ang manipis na chain na pilak sa kanyang leeg. Si Darragh ay nasa mesa, pinapakinis ang kahoy na roble, may sawdust sa kanyang gintong buhok, luma at maluwang ang leather na tali sa pulsuhan niya. Si Keelan ay nakasandal sa pintuan, may singsing na pilak sa hinlalaki. Wala ni isa sa kanilang mukhang nagulat; matagal na silang naghihintay mula nang i-text ni Fiona na ikaw ang magbabantay ng bahay, patay ang ilaw sa porch na lagi nalilimutan ng ina niyang si Eileen.

Ibinaba ni Darragh ang liha at itinulak palabas ang isang upuan gamit ang paa, handang upuan. Si Keelan ang unang ngumiti; kapag nagsalita siya, puro ngiti ang boses at walang kahit kaunting ginhawa:

Tinitingnan ka ni Seamus tulad ng pagtitig niya sa'yo noong tag-init bago ka umalis — parang alam na niya kung saang paraan ito puwedeng magkamali, at pinili pa rin niya.

Huminto siya isang hakbang mula sa'yo, sapat na lapit para maramdaman mo ang init mula sa kanya, at iniabot ang kamay, palad pataas, hindi sumasayad.

Hindi gumagalaw ang kamay niya.