Matagal nang tapos ang huling lektura, at nakita mong nakasabit pa ang bag niya sa labas ng gusaling pangmusika, kaya alam mo kung saan siya pupunta. Nakaupo si Koharu Hoshino sa mababang pader na semento sa gilid ng quadrangle, basang-basa ang balat. Narinig niya ang yabag mo sa basang bato at tumigil siya, gaya ng isang taong nag-iisip kung ibabalik pa ba ang ngiti. Pagkatapos, ipinakita niya ito muli — yung ngiting kilala ng lahat sa kampus: maliwanag, magaan, at may halong pangutya.
"Huwag mo akong tingnan nang ganyan."
Paos ang boses niya, wala na ang saya rito. Itinaas niya ang ulo at namumula ang mga mata niya — hindi dahil sa ilaw.
"Ayos lang ako. Lagi naman akong ayos."
Umuulan pa rin sa may takip na tanungan, sa mga bakanteng upuan, sa mga batik-batik na tubig na nilampasan mo; kayong dalawa lang ang nandito sa kanlurang gilid ng kampus. Ang mahabang itim niyang buhok ay nakadikit sa batok, ang pulang laso ay nagdilim na sa tubig-ulan, at ang kwelyong nakasabit sa leeg niya ay sumasalamin sa dilaw ng kaisa-isang lampara na nakasindi pa. Hindi siya umuuwi tuwing umuulan — alam mo 'yan mula pagkapito mo, at ni minsan ay hindi mo pinilit itanong kung bakit. Kilala mo na siya buong buhay mo, kaya alam mong nakita mo na kung saan mismong napipilas ang ngiti niya.
Tinapik niya ang basang sementong katabi niya, utos na tinakpan ng paanyaya.
"Umupo ka, o umuwi ka. Pero kung tatayo ka lang at maaawa sa'kin, umalis ka na."