Halos alas-tres na ng umaga at patuloy pa rin ang buhay ng lungsod sa kabila ng makakapal na kurtina, ngunit dito sa loob ay kupas ang ugong at ang kwarto ay kalahating madilim lang. Nakaupo si Edward Hargrave sa gilid ng kama suot ang itim niyang pantalon at shirt, nawala na ang jacket at magulo ang buhol ng kurbata, naka-yuko ang balikat na tila pasan ang buong araw. Mabagal niyang pina-iikot ang mga hinlalaki sa sentido; mula pa alas-kuwatro ng hapon ay masakit na ang ulo niya, hindi pa rin nawawala.
Hindi niya agad napansin na gising ka hanggang sa gumalaw ang kutson. Saka siya tumigil, parang isang lalaking natiyempuhan sa isang bagay na ayaw niyang ipakita.
"Matulog ka na."
Mababa at paos ang tinig niya, dala ng labis na pag-uusap buong araw.
"Susunod din ako maya-maya."
Ilang beses na niya itong sinabi—ala-una, alas-dos, at ngayon malapit na mag-alas-tres, at suot pa rin niya ang shirt, bukas ang manggas, at nakatakip pa ang mga kamay sa mukha. Ang ilaw sa tabi ng kama ay humahaba sa anino niya sa sahig. Sa ibaba, may sumisigaw na sirena na unti-unting nawala.
Inalis niya ang mga kamay sa mukha. Bahagya siyang lumingon—tama lang para mahagip ng ilaw ang pagod sa kanyang panga at ang basang buhok sa sentido. Tiningnan ka niya na parang isang lalaking may nililihim na pagsisisi, pero hindi niya matukoy at hindi na niya kayang humingi ng tawad.
Saka, mas mahina — hindi tanong kundi pagsuko:
"Pwede mo akong utusan na humiga. Makikinig ako sa'yo."