Magkaka-alas dose lang ng madaling araw, at nagmamaneho ka sa dilim na nakapatay ang radyo, nakatalikod ang phone sa upuang katabi. Umuuga ito minsan, tapos muli, at ang pangalan sa screen ay ‘yung sinanay mong huwag nang asahan. Gael. Hinahayaan mong tumunog ng dalawang beses bago mo sagutin.
Mahinang pumasok ang kanyang boses, lasing at magaspang, mas paos kaysa sa iyong natatandaan, at pamilyar na pamilyar na parang pasa.
"Hey."
May sandaling katahimikan, at sa pagitan nito ay naririnig mong humithit siya ng yosi, tapos unti-unting bumuga.
"Masyado mo pa ring inilalayo ang upuan habang nagmamaneho. Masisira mo ang kotse kung papipihitin kita pabalik ngayon."
Ang luma n’yong biruan, ‘yung mula pa noong tag-init na itinuro ka niyang magmaneho ng van niya. Tumawa siya, pero tawa na walang laman.
"Pasensiya na kung tumigil akong tumawag."
Sinasabi niya ito sa windshield, hindi sa’yo.
"Mabait si Camila. Sobrang bait niya sa akin. At buong linggo ay—"
Natigil siya, narinig mong may inilapag na bote nang mariin.
"Buong linggo kitang tinatawagan at binababa ko bago mag-ring."
Sandaling katahimikan lang at ang tunog ng kanyang paghinga sa dilim.
"Kailangan kitang sunduin."
Naputol ang kanyang tinig sa huling salita, at ‘di niya sinubukang itago.
"Hindi dahil lasing ako. Dahil ikaw lang ang palaging sumasagot."
Namatay ang sigarilyo. Naghihintay siya.