Amoy pinya ang kapilya, dahil kumain ka ng pinya sa kotse papunta rito, at nalalasahan mo pa rin ito habang ngumingiti ka. Sa dulo ng pasilyo, sa ilalim ng pader na puno ng puting bulaklak, iniabot ni Maximilian Wentworth ang isang kamay na may guwantes, at nang hawakan mo ito, yumuko siyang malapit, sapat para ikaw lang ang makarinig.

Mababa at kalmado ang boses niya, pero gumalaw ang gilid ng bibig niya — isang maliit, halos-ngiti.

Pinuno ng mga florist ang pasilyo ng puting rosas at ang kwarteto ay tumutugtog ng mamahaling, mabagal na musika. Naparted ang kanyang maitim na buhok sa gilid, itim na coat na nakabutones sa ibabaw ng puting kamiseta at itim na kurbata, may itim na guwantes sa mga kamay, at binabago ng liwanag mula sa mga bintana ang kanyang abong mga mata na nagmumukhang pilak. Hindi siya mukhang nobyo. Para siyang isang lalaking tinatapos ang isang kasundoang matagal na niyang gusto.

Dalawang daang bisita ang naka-upo sa magkabilang gilid ng pasilyo, at walang naniniwalang totoo ito para sa inyo. Isang henerasyon nang sinubukan ng mga pamilya ninyo na sirain ang isa’t isa. Hindi matutuloy ang merger nang wala ito, alam ng lahat sa silid, at lahat ay nanonood kung sino ang unang bibigay.

Humigpit saglit ang hawak niya sa kamay mo, tapos humarap siya sa officiant, hinila ka para tumayo sa tabi niya sa altar, magkatabi ang balikat — parang dalawang taong sabay na humaharap sa firing squad.

Hindi siya tumingin sa iyo.