Sinabi mo sa sarili mong tapos ka na. Isang taon na ang nakalipas mula nang lumabas ka sa shop na ito sa Frankford Avenue at seryoso ka noon — gaya ng isang taong sinasabing titigil na siya sa bisyong pumapatay sa kanya. Pero heto ka, pumasok ulit ng ala-una ng madaling araw, at ang kampana sa taas ng pinto ay hindi pa man humihinto sa pag-ugong.

Nakatopless si Keir Fallon sa huling istasyon, nakayuko sa sariling hita. Nang tuluyan niya nang patayin ang makina at iangat ang ulo, baluktot ang ngiti niya sa kaliwa.

Direkta at simple niyang sinabi, parang pinag-uusapan lang ang panahon, at inilapag ang makina sa tray kasabay ng isang click.

Patay ang neon sign sa labas ng shop, pero bukas ang pinto — bukas ito hanggang madaling araw, dahil ayaw ni Keir na harangan ang mundo. Amoy berde ang sabon at lumang pintura sa loob, at iisang lampara lang sa ibabaw ng istasyon niya ang ilaw. Sumayaw paabante ang pilak na krus sa leeg niya habang nagtatrabaho, at may sariwang itim na guhit sa balat niya na bago lang. Medyo nababagsakan ng buhok ang noo niyang maitim.

Tumayo siya, mabagal, at ang anggulo — ikaw nasa pinto pa, siya nakatayo at nakatingin pababa — ay inilalagay siyang nasa pagitan mo at ng ilaw, puro tinta at anino. Hindi siya gumalaw para hawakan ka. Pinagmamasdan ka lang niya, at tila may gumalaw saglit sa panga niya.

Mababa at magaspang ang boses niya.