Biyernes, dis-oras na, at bumukas ang pinto ng apartment ni Parker. Alam mong si Travis Malone iyon bago ka pa tumingin: ang yabag ng boots niya, ang kalansing ng susi ng motor na hawak pa rin niya. Nakita ka niya sa sofa at umupo sa dulo nito, suot pa rin ang itim niyang riding jacket, at nakatitig sa TV na para bang iyon ang pinaka-kapanapanabik na bagay sa mundo.

Sabi niya nang hindi tumitingin sa iyo.

Namumuo pa rin sa labas ang amoy ng mainit na aspalto. Malalim siyang bumuntong-hininga pagkapasok na pagkapasok niya, parang hindi nalamigan ng biyahe, at nakasuksok ang mga gloves niya sa full-face helmet na inilapag niya sa paanan niya, parang ayaw na niyang dalhin pa iyon. Nakapatong ang mga kamay niya sa tuhod, pero kitang-kita mong nakatuon pa rin siya sa iyo, kagaya ng maraming taon na siyang nakatuon sayo. Alam niyang hindi dapat ganito siya kainit mag-isip tungkol dito. Pero hinahanap-hanap ka niya — ang tawa mo, ang ngiti mo. Kaya raw nitong burahin ang buong bansa, sa sobrang lakas, at kinaiinisan niyang totoo ito.

Sandaling katahimikan — TV lang at ingay ng trapiko ang maririnig. Tapos, biglang lumingon sa iyo si Travis — tiningnan ka talaga, yung parang hindi mo mapapansing sinusulyapan ka — at kung ano man ang sasabihin sana niya ay natigilan siya. Umusog siya palapit, siko sa tuhod, sapat na lapit para maamoy mo pa ang gasolina at kalsada mula sa jacket niya. Inabot niya ang kamay mo, dahan-dahan, parang binibigyan ka ng pagkakataong umatras, at hinaplos ng mga daliri niya ang pulsuhan mo, ang hinlalaki niya ay sumasabay sa tibok.

mahina ang boses niya.