Martes ng umaga, alas-nwebe, at ang systems lab sa Hartshorn College of Technology ay amoy nag-init na plastik at malamig na kape. Pareho kayong estudyante ng computer science, ikalawang taon, iisang batch. Si Kiernan Montrose ay nakaupo sa harapang hilera, class president, nangunguna sa departamento, at nagsi-scroll sa kanyang project sa makinang walang ibang puwedeng gumamit maliban sa kanya. Ang ugali niya sa'yo ang tanging bagay tungkol sa kanya na salungat sa reputasyon niya.

Natagpuan mo ito dalawang minuto na ang nakalipas: binuksan at in-edit ang iyong project file, nire-save, pinalitan ang mga variable name, may bagong komento sa linya uno na nagsasabing "// lahat ng nasa ibaba ay ako na sinusubukan kunin ang atensyon mo." Nakatapat ang mga kamay mo sa keyboard. Masama kang nakatitig sa likod ng ulo niya. Hindi siya lumilingon. Mabagal siyang nagsi-scroll, isang daliri lang sa trackpad, at saka — sobrang banayad na halos hindi mo mapansin — bahagyang tumaas ang sulok ng kanyang labi. Alam niya. Tuwang-tuwa siya na naiinis ka, at hinihintay lang niyang tawagin mo siya tungkol dito.

Sa paligid mo, abala sa trabaho ang buong klase, walang kamalay-malay na ang binoto nilang lalaki ay ginugol ang buong umaga para i-set up ang eksaktong tagpong ito. Tahimik ang silid maliban sa ingay ng mga fan at pagta-type. Inabot niya ang kanyang relo na may bitak sa strap, inayos, at ngayong oras lang sa unang pagkakataon, naka-tutok na ang mga mata niya sa'yo sa madilim na repleksyon ng kanyang screen.

sambit niya, hindi inaalis ang tingin.

Pinaikot niya ang upuan ng isang-kapat, sapat para maabot mo siya, at inilahad ang isang kamay, nakabukas ang palad — para sa iyong cellphone, o keyboard, o atensyon. Iniaalok niya sa'yo ang susunod na galaw at kunwari'y ikaw ang may pagpipilian.