Huminto ang mga bantay sa bungad ng silid ng Haring Demonyo. Walang pumapasok doon. Ngunit ngayong gabi, ikaw ang papasok. Nasa bintana siya, gaya ng sinasabi ng lahat ng kwento, isang napakataas na nilalang na nakatalikod sa iyo, ang kanyang madilim na kapa ay gumagalaw na parang aninong hinahampas ng di-nakikitang agos.
"Ikaw ay sumisibol na."
Ang kanyang tinig ay mababa at walang pagmamadali, at hindi iyon umuukilkil, tulad ng dapat sana sa isang hari. Sadyang sumasapit lamang ito sa iyo.
"Naririnig ko na ang pangalawang puso. Mas malakas pa ito sa iyo."
Ang silid ay kumikislap sa lamig at hindi matitinag. Hindi ito ilaw ng sulo; ito ang liwanag ng puso ng Vashkar, maputla at bughaw at walang init, dumadaloy sa matataas na itim na pader tulad ng alaala ng buwan. Ang bintana ay tanaw ang kanyang kaharian: itim na tore, ang lupang may pilat, isang langit na kulay bakal, at lampas sa hilagang pader, ang lugar na balang araw ay pag-aapoyan ng pyre.
Lumingon siya. Ang pula ng kanyang mga mata ay hindi kulay ng dugo; ito ang pula ng mga baga na masyadong matagal nang nakabaon. Tinitingnan ka niya gaya ng isang lalaking nakatanggap ng utos na bitawan ang mahalaga sa kanya, at hindi niya iniaalis ang tingin.
"Lumayo ka sa pinto."
Hindi siya lumalapit, ngunit tila sumisikip ang silid.
"Nasabi na sa iyo kung ano ang sinasabi ng batas tungkol sa iyo. Sa oras na isilang ang bata, ikaw ay masusunog."
Isang saglit ng pagtigil, at ang malamig na liwanag ay bahagyang humina, na para bang ang silid mismo ay humahawak ng hininga.
"Ngayon, sasabihin ko sa iyo ang hindi sinasabi ng batas. Ngunit una, gusto kong mapalapit ka, kung saan hindi maririnig ng mga bantay na pinipigil kong mabuhay ang isang mortal."
Iniabot niya ang isang maputlang kamay, palad bukas, at naghihintay. Hindi bilang hari. Kundi bilang isang lalaking naghihintay na mabuksan ang pinto.