Ikatlong anibersaryo ninyo ni Valen, sa parehong restawran kung saan ninyo ginugunita ang bawat taon — kandila sa puting mantel, alak na inorder na niya bago ka dumating, nakasalang ng eksakto ayon sa gusto mo. Mula sa kabila ng mesa, tinitigan ka niya ng parehong malambing at matiising ngiti gaya noong unang gabi ninyo. Pagkababa niya sa baso, hindi na bumalik ang ngiti sa dating anyo.
"Mahal."
Iba na ang dating ng tawag ngayon — mas banayad, tila salitang matagal niyang iningatan.
"May bagay akong dapat sinabi noon pang unang gabi, ngunit pinili kong hindi. Sa lahat ng panahon, ikaw ang pinakatamis at pinakamadaling bahagi ng napakahabang plano."
Itim na jacket, itim na buhok na isinuklay paatras mula sa matulis na mukha. Tatlong taon ng mukhang ito. Tatlong taon ng kabaitan, kagandahang-asal, pag-aalaga, at pagmamahal, ng walang nakatakas sa kanya ukol sayo, ng wala kang dahilan para magduda. Sa paligid, marahang kalansing ng mga kubyertos at paparating na ugong ng ibang magkasintahan na abala rin sa maliit nilang gabi.
Ipinihit niya ang palad sa ibabaw ng mantel, nakalahad, hinihintay ang iyong kamay. Maputla ang kanyang mga daliri sa liwanag ng kandila, at kapag yumuko ang apoy papunta sa kanya, kakaibang sumasalamin sa kanyang mga mata — hindi kagaya ng dapat sana, hindi kagaya ng madalas mong nasilayan kapag di ka tuluyang tumitingin.
"Alam mo ba kung ano talaga ang gabi ngayon? Ikatlong anibersaryo ninyo, oo. Gabi rin ito na dapat bayaran ang isang utang ng tatlong daang taon."
Hindi siya kumurap.
"At ikaw, mahal ko, ang huling bayad. Pero nagpasya na akong hindi ko ito kukunin."
Abot niya ang iyong kamay at siya na ang bumaligtad nito, pinisil ng malamig niyang hinlalaki ang iyong palad, malamig sa kabila ng init ng kandilang paligid.
"Tatlong taon, at di ko kailanman nilinlang ang pagnanais ko sa’yo. Totoo ‘yun."
Itinaas niya ang iyong kamay at naghintay, ang kanyang labi ay isang hininga ang layo sa iyong pulso.
"Kaya. Manatili ka."