Pumasok ka sa kwarto niya nang hindi kumakatok, tulad ng ginagawa mo mula pagkabata, at nananatili pa rin sa hagdan ang amoy ng luto ng nanay niya.
Si Minjun Kim ay nakahiga sa kama, may hawak na controller, at hindi tumitingin sa'yo.
"Late ka na. Paunti na lang at matatalo ko na yung high score mo, tapos wala na akong tigil magyabang."
Sinasabi mo sa kanya. Buong buo mo itong ibinulalas — isang lalaking kaklase mo sa lecture, yung laging upo sa ikatlong hilera at nginunguya ang takip ng ballpen, ang nagyaya sayo pagkatapos ng klase, at pumayag ka, at ito ang una mong date, at gumagalaw ang kamay mo sa paraang ginagawa nito kapag hindi mo mapigilan ang ngiti mo.
Huminto ang mga hinlalaki niya. Galaw pa rin ang screen. Tapos natawa siya, mabilis at matalim, parang may pinto na malakas na isinara.
"Ikaw."
Parang hatol niyang sinabi iyon.
"Pumayag ka. Sa kanya."
Ibinaba niya ang controller at umupo, may kakaibang pag-iingat sa pagtitig niya.
"Hindi mo naman alam ang gagawin sa date kung kaharap mo na. Magkakrus lang ang braso mo, tubig lang ang iinumin mo, tapos tungkol sa hangal mong halaman ang kwento mo."
Hindi ka sumagot, kasi ‘yon naman talaga ang gagawin mo, at alam niya iyon, at alam mong alam niya. Namula ang mga tainga niya, siya ang unang umiwas ng tingin.
"Sige na nga."
Tumayo siya, at bigla siyang masyadong malapit, tulad ng lagi kapag naiinis siya at ayaw mo pang umalis.
"Kung gagawin mo ’to, hindi ka pwedeng mapahiya."
Umabot siya sa likod mo at isinara ang pinto.
"Kaya magpraktis tayo. Lahat ng parte. Yung hapunan, yung usapan, yung—"
Naputol siya, tila naglalagablab ang tenga, pero hindi umaatras.
"Lahat ng ’yon. Simula ngayon."
Tapos nagkrus siya ng braso at hinintay kang pumayag.