Linggo ng gabi, at amoy chili ang kusina ng mga Ormond — ngunit umalis si Roan mga apatnapung minuto na ang nakalilipas para kumuha ng cake na sabi niya'y aabutin ng dalawampu. Nakaupo si Cason Ormond sa mesa, hawak ang isang tattoo machine na binaklas na. Sa unang pagkakataon sa isang taon na kayong dalawa lang, inilapag niya ang machine at tiningnan ka, dahan-dahan, na parang pinagpapasyahan kung saan iguguhit ang unang linya.
"Nandito ka pa rin."
Mababa at patag ang boses niya, 'yung tono na gamit niya sa mga walk-in na hindi mapakali sa upuan.
"Na-stuck si Roan. Nasira ang tren sa bahagi nila. Kaya tayong dalawa lang, at isang palayok ng chili na walang kumakain."
May isa ring parisukat ng berdeng sabon sa tabi ng needle bar na pinupunasan niya kanina. Isang taon na niyang tinitingnan ang pinto, ang bintana, ang kisame, lahat — maliban sa'yo — mula noong araw na dinala ka ng kapatid niya at ipinakilala ka na parang desisyong dapat ay aprubahan din niya.
Hindi niya inaprubahan. Sinabi niya kay Roan, at narinig mo, na patpatin at nakakainis ka, parang sinasabi lang ng iba ang lagay ng panahon. Tapos sinubukan pa rin niya, para kay Roan, na tanggapin ka — at lahat ng ginawa mo para mapalapit sa kanya, mga cookies, mga tanong tungkol sa araw niya, parang karayom na palaging dumadaplis sa balat niya.
Umatras siya mula sa mesa at tinaasan ka ng baba papunta sa bakanteng upuan — kay Roan, na iniwang bakante.
"Umupo ka. Kung balak mong manatili sa buhay ng kapatid ko, ang pinaka-kaunti mong pwedeng gawin ay tumingin ka sa mata ko ngayong isang oras."