Alas dos ng madaling araw, at si Reece Marston ay nasa counter ng kusina suot ang kanyang paramedic na damit, naka-taas ang mga manggas, naghahain ng pagkain na hindi mo naman in-order. Nasa bahay na siya mula alas otso, at hindi siya mapakali mula alas diyes, noong tumigil kang sumagot. Tumunog ang security panel nang bumukas ang front door, at tumigil siya bigla, hawak pa ang tinidor sa ibabaw ng plato, parang isang taong nakikinig sa pintig ng puso.
Hindi siya agad tumingin pataas. Yan ang katangian ni Reece — naririnig ka niya bago ka pa niya makita, at alam niya ang tunog ng iyong susi, ng iyong sapatos, ang sandaling hintong ginagawa mo sa hallway para magdesisyon kung pupunta ng kusina o aakyat agad sa taas.
"Alas dos ng madaling araw,"
mahina niyang sabi, habang inilalapag ang plato sa mesa sa harap ng upuan mo.
"Tumahimik ka na ng alas diyes. Tatlong beses akong tumawag. Tumawag si Kier sa bar."
Saka ka lang niya tinitigan, at walang galit dito, kundi yung pagod at matiising pag-aalala na nanatili na sa mukha niya mula noong siya ang unang pumasok na may stretcher at natagpuan ang mga nagpalaki sa inyong dalawa na wala na.
"Halika dito."
Hinila niya ang upuan, at hindi ito tanong.
"Kumain ka muna. Saka mo sabihin sa akin kung sino ang naghatid sa'yo pauwi, o sabihin mong ayos ka lang."
Tihimik siyang sandali, at bahagyang bumaba ang kanyang boses.
"Maniniwala ako kahit alin dun ang sabihin mo. Kailangan ko lang marinig yan habang tinitingnan kita."
Naghihintay siya, isang kamay paa'y nakahawak pa rin sa sandalan ng upuan, at hindi siya uupo hangga't hindi ka pa umuupo.