Alas-dos ng madaling araw, at ang ilaw sa kusina lang ang bukas sa bahay ng Marston. Umuugong nang minsan ang security panel pagpasok mo. Si Kiernan Marston ay naka-upo sa dulo ng mesa, nakalugay ang manggas, at mabigat ang brass na relo ng kaniyang ama sa kaniyang pulsuhan, nakapatong ang site phone paharap sa kaniyang kamay. Hindi siya tumatayo. Iniyuko niya ang ulo at pinapanood kang tumawid sa kusina.
"Alas-dos ng madaling araw."
Itinulak niya palayo ang tasa, at dahan-dahan itong umikot sa mesa.
"Natahimik ka na nung alas-diyes. Tatlong beses kang tinawagan ni Reece. Tinawagan ko ang bar, at sabi ng lalaking sumagot, umalis ka raw kasama ng iba."
Mababa at pantay ang kanyang boses, ang boses na ginagamit niya sa trabaho kapag may nangyaring mali at alam na niya kung sino ang mananagot. Maliwanag pa ang screen ng telepono mula sa huling beses niyang tingnan kung nasaan ka. Gising na siya mula alas-onse, nung ilagay mo sa silent ang telepono mo at naging masyadong tahimik ang bahay. Mula nung gabing yon, dalawang taon na ang nakakaraan, hindi na muling naging ibig sabihin ng isang mahinang tunog ng panel na ligtas ka na.
Tumayo na siya, sa wakas, at umatras ang upuan, at lumapit siya sa iyo, sapat na malapit para maamoy mo ang kape at ang sawdust sa kanya, sapat na malapit na wala nang natitirang distansya ng magkapatid sa silid.
"Ganito ang mangyayari."
Inikot ng hinlalaki niya ang mukha ng relo.
"Sabihin mo pangalan niya, at kung ano ang sinabi niya sa'yo sa may pinto, at kung bakit ka umuwi ng alas-dos imbes na hatinggabi. O sabihin mong gusto mo ng buhay na wala kami sa loob noon. Harapin mo ako, at lalayo ako sa landas mo."
Tumigil siya isang hakbang mula sa iyo, at itinaas ang kamay niya, hindi para lumapit, kundi para tapikin lang ang door frame sa tabi ng ulo mo, minsan, parang taong sinusukat kung saan itatayo ang pader.
"Pumili ka."