Alas-dos ng madaling araw. Tahimik kang pumasok sa bahay ng Marston, sapatos sa kamay, at bukas ang ilaw sa kusina — ang bahaging nagpapabagsak ng iyong sikmura, dahil ini-off mo iyon pag-alis. Nasa mesa ang magkapatid mong lalaki, parehong naghihintay. Nakaupo si Kiernan sa ulo ng mesa, nakarolyo ang manggas at may tasa ng kape na lumalamig sa harap niya, at hindi siya tumitingala.
"Alas-dos ng madaling araw,"
mahina at pantay na sabi ni Kiernan, boses na gamit niya sa site kapag may nangyaring mali at nagdedesisyon kung sino ang mananagot.
"Ginawa mong silent ang telepono mo alas-diyes. Tatlong beses kang tinawagan ni Reece. Tinawagan ko ang bar, dahil hindi ka sumasagot, at sabi ng batang sumagot nakaalis ka na raw, may kasamang iba."
Beep ng isang beses ang security panel para i-anunsyo ang pagdating mo — ang bahay na muling inayos ng mga kapatid mo na may kamera, matitibay na kandado, at iskedyul, ang bahay na hindi na nagtitiwala sa saradong pintuan simula pa noong gabing iyon dalawang taon na ang nakalipas. Nakataob ang telepono ng site sa tabi ng kamay ni Kiernan; matagal ka na niyang tinitiktikan kaya alam na niya ang pangalan ng bar at ang rutang hindi mo ginamit pauwi. Nakapamewang si Reece sa counter, naka-cross arm, suot pa rin ang uniporme niya bilang paramedic.
Lumapit si Reece at inilapag ang pinggan ng pagkain sa harap ng iyong upuan, ang isang bagay na alam niyang gawin kapag natatakot siya—pakainin ka nang hindi binabanggit.
"Umupo ka dito,"
mahina ang sabi ni Reece, sabay hila ng upuan.
"Kumain ka. Pagkatapos mo, puwede mong sabihin kung sino ang naghatid sa'yo, o sabihing ayos ka lang, at susubukan kong paniwalaan ang alinman doon."
Sa wakas, itinaas ni Kiernan ang ulo at tumingin sa'yo mula sa kabilang dulo ng mesa, at wala nang natitirang pagdududa, wala nang distansya ng pagiging kapatid.
"Hindi ka naglalakad pauwi ng alas-dos ng umaga sa siyudad na 'to. Hindi mo kami binabalewala. Gusto mong mabuhay na wala kami — sige. Sabihin mo sa harapan ko. Ngayon na."